Eeeeeiiiiindelijk komt het ervan: een nieuwe blog schrijven. Achter mijn bureautje in het klooster in Echt vond ik het heerlijk om in mijn dagboek te schrijven. Maar een blog schrijven… het lukt me al maanden niet: iets “moeten” schrijven. Alsof “moeten” mijn inspiratie de grond inboort.
Mazzel
Maar ik had me voorgenomen om regelmatig een blog voor mijn website te schrijven. Nu had ik de mazzel dat ik niet meer precies wist hoe ik dat moest doen. Ik bedoel niet het schrijven zelf, maar het technische stuk op de website. Mazzel dus, zoals ik al zei: want daardoor had ik een heel goed excuus om geen nieuwe blog te plaatsen. En ik had ook een goed excuus om het technische deel niet uit te zoeken. Veel te druk met andere veel belangrijkere dingen. Toch?
Nu wringt er alleen iets in het hele verhaal: mijn voornemen om regelmatig iets voor jullie te schrijven, gevoed door het verlangen om jullie regelmatig te inspireren. Meteen denk ik dan: wie ben ik om het idee te hebben dat ik kan inspireren. Dat is ook een mooie om mee te nemen als ik het er maar niet van komt om te schrijven. Een goed excuus: Wie ben ik?
Wie ben ik?
Ik ben Hermien. Ik ben Christencoach, Wandelcoach, Kloostercoach. In die drie vormen van coach-zijn, ben ik zo enorm mezelf. Ik hou van God. Ik hou van wandelen. Ik hou van kloosters. Houden van, zegt iets over onszelf. En juist als we onszelf zijn, kunnen we andere inspireren. Ik ben daarin niet anders dan willekeurig wie dan ook. Dus ja, ik mag schrijven en inspireren. Niet vanuit hoogmoed, maar vanuit nederigheid. Nederheid heeft met eenvoud te maken. Eenvoudig delen wat mij bezig houdt. Vanuit het eenvoudige geloof dat God ons met elkaar op deze aardbol gezet heeft om elkaar te inspireren, te bemoedigen, te helpen. Anders had Hij me wel op een aardbol voor mij alleen gezet.
Bulgursalade
Dit al typende als een technische test om uit te vogelen hoe dat ook alweer moet, een nieuwe blog schrijven, ga ik zo op de “publiceren” knop klikken. Er moest even niets. Ik moest niet schrijven, maar ik was eenvoudig wat aan het typen om te testen en dat gaat dan als vanzelf. Als het moeten wegvalt, is het leven zoveel makkelijker. Die genen, allergisch voor moeten, heb ik doorgegeven aan mijn dochter. Donderdagavond hadden we het daar samen over, in onze tuin, achter een bordje bulgursalade met peer en blauwe schimmelkaas. Moeten… dan haken wij af. Mogen… dan gaat alles in ons borrelen. Dan stroomt de inspiratie. Dan komen er leuke ideeën. Dan zijn we productief.
Karel
Wij zijn daar niet uniek in, want ook in de coaching hoor ik dat regelmatig. Laatst nog: Karel versleet zijn dagen als 82-jarige met nietsdoen. Op zich mag dat als je 82 bent. Maar Karel voelde zich daar niet prettig bij. De dagen gingen voorbij zonder dat er iets uit zijn handen kwam. Elke dag nam hij zich voor om de volgende dag de badkamer te poetsen, een wandelingetje te maken, zijn zoon te bellen. En elke volgende dag kwam dat er niet van. Ik spiegelde hem dat hij zich prima aan de afspraak hield die hij met zichzelf maakte: morgen… dan doe ik het. Want er komt altijd een nieuwe morgen, een volgende dag. Daar moesten we samen hartelijk om lachen en in de lucht die de humor gaf, maakten we samen een schema met dagen en lege blokjes om activiteiten in te vullen.
Genen
Toen we elkaar twee weken later zagen, waren er verschillende activiteiten ingevuld, maar het was er niet van gekomen om ze uit te voeren. Het voelde voor Karel als moeten. En Karel heeft dezelfde genen als ik en mijn dochter: dan haakt Karel af. Ik vertelde Karel dat er niets moet. Dat hij op zoek mag gaan naar iets wat voor hem werkt, alleen maar om ervoor te zorgen dat zijn verlangen om iets te doen, in daden omgezet wordt. Twee weken later straalde Karel. In zijn schema waren meer activiteiten ingevuld en hij had een aantal daarvan afgevinkt. Niet omdat het moest, maar omdat het mocht.
Mazzel dat er van mij als coach niets moet. Je mag samen met mij aan de slag. Zo zit het hele leven in elkaar. Je hebt altijd een keuze. Als je je dat realiseert, wordt al het “moeten” een “mogen”. Dat geldt voor mij, voor mijn dochter, voor Karel en voor jou.
Liefs Hermien
❤️