Al dagen voel ik het verlangen om meer stille tijd in te bouwen. Wat stille tijd precies is, is natuurlijk maar de vraag. Dat is voor de één anders dan voor de ander. Voor mij is stille tijd me even terugtrekken uit de ruis van alledag. Telefoon op stil, een makkelijke houding aannemen en me afstemmen op Gods stem. Zo eenvoudig als het daar staat, zo moeilijk vind ik dat. Het begint al met tijd ervoor maken. Een uur scrollen op mijn telefoon vliegt voorbij. Een uur stille tijd duurt een eeuwigheid. Misschien komt dat wel omdat stille tijd met God van doen heeft. En God heeft wel iets met eeuwigheid.
Kopje thee
Vanochtend kwam het ervan. Met een kop thee in de hand, ging ik even bij God op bezoek. En ik vond hem zowaar. Geloof me, dat is meer uitzondering dan regel. Hij is vaak zo enorm stil, mijn lieve God. Maar als ik me bedenk dat stilte alles met God te maken heeft, is dat genoeg. Vanochtend was het genoeg. God zou God niet zijn als hij juist in die berusting opeens iets van zich laat horen.
Van je hoofd…
Wat hij me vanochtend vertelde in de vorm van inspiratie die uit het diepst van mijn ziel omhoog borrelde, lijkt mij het delen waard. Het ging over geloven. Vaak begint geloven met je hoofd. Je hoort ervan en bent geïnteresseerd. Je wil er graag meer van weten. Je leest erover, pakt er misschien een bijbel bij, stelt vragen aan je gelovige vriend of vriendin, je bezoekt stiekem een kerk, wikt en weegt, begint er soms iets van te begrijpen en snapt er een moment later niets van.
…via je hart…
Op een bepaald moment wordt je geraakt. Dan gaat je hart meedoen. Je gaat de vreugde en vrede voelen die geloven in God kan geven. Je voelt Gods steun en kracht. Je hebt dan de sprong van je verstand naar je gevoel gemaakt. Maar er is nog een laagje dieper. Maar goed ook. Want wat als je moeilijke dingen meemaakt. Je kind wordt ziek. Je partner gaat dood. Je wordt ontslagen. Je voelt je rot. Dat voelt niet vreugdevol en vredig. God lijkt dan ver weg. Je hart voelt dor en dood. Je geloof geeft geen steun meer. Je gaat een stap omhoog: van je hart naar je hoofd en bedenkt je dat het allemaal onzin moet zijn.
…naar je ziel!
Als je geloof zich zo heeft verdiept dat het de laag van je ziel heeft bereikt, pas dan kan het echt wortel schieten. Je ziel, dat speciale plekje waar geen woorden voor zijn. Het plekje waar jij helemaal jezelf bent en waar je het dichtst bij God bent. Als iets tot in je ziel is gekomen, is het daar voor altijd. We zeggen niet voor niets: ik hou zielsveel van je. Dat is een houden-van dat niet meer overgaat. Zo is het ook met geloven. Als je zielsveel gelooft, is het voor altijd. Dan kan er gebeuren wat er wil: je blijft vertrouwen in Gods eindeloze liefde. Hoe donker het ook is: je weet, je voelt, je “zielt” dat God er is. Het is een weten wat zich verinnerlijkt heeft. Een innerlijk weten.
Vanochtend, tijdens mijn stille tijd, was dát wat ik God hoorde fluisteren. Maar oh, wat is het moeilijk om die fluistering in woorden te vatten. Zo wazig als ik het nu vind klinken, zo kraakhelder was het vanochtend. En toch deel ik het. God vraagt van ons geen perfectionisme, alleen liefdevolle pogingen.
Liefs Hermien